چه هوشی داشته سقراط، وقتی از ندانستن حرف زده است. این کلمهی نمیدانم که به دل خیلی ها هول و هراس میاندازد که مبادا در مظان کجفهمی و اتهام ابله بودن قرار بگیرد، این نمیدانم که به زبان آوردنش اینقدر سخت به نظر می رسیده که آدمها یا تحصیل علم کرده اند یا وانمود کردهاند تا مجبور نشوند بر زبان بیاورندش. چه قدر راحتی خیال میآورد. چقدر کارها را آسان میکند، ی

توی یکی از آن خانههای قدیمی اطراف شاهچراغ زندگی میکرد. آن خانههایی که دور تا دورش اتاق است و در همهی اتاقها به حوض وسط توی حیاط باز میشوند، پنجرهها شیشه های رنگی دارند و دور قاب فیروزهای و همیشه چند گربه از درخت توی حیاط بالا رفته اند و سرخوش و اهلی بازی میکنند. آن خانهها که هر جاشان بودی، فکر میکردی وسط حیاطی، در معرض تابش آفتاب و در بطن حادثه.

بهار و زمستان ندارد، هر روز از سال روز خوبیست برای خبرهای بد، روز خوبی که میشود در آن تا ته ناامیدی رفت، نشست و نگاه کرد که هر چه رشته بودی چطور پنبه میشود و چطور حراج میخورد غرورت. اما در میانهی زندگی هستی و حتی نمیتوانی به زاری بنشینی، بر خلاف مرگ که سوگواری اش تضمینی ست. فکر میکنم بدترین خبرها، خبر اخراج شدن باشد، هیچچیزی تا این اندازه سیاه و